Ostatnia zima

końcówka rewelacyjna

dzięki:-)

Witaj Luk!
Czekałem na nowy utwór,jak na album ulubionego zespołu.Nareszcie jest!:)
Utwór przypomina mi klimatem Twój wcześniejszy--Mądrość przedśmiertnej godziny--.Dobrze radzisz sobie z tematem tak lubianym przeze mnie,czyli z przemijaniem.Idąc w swoim wierszu,nadając rytm bohaterowi(sobie)powodujesz,że dodatkowo jest wzmocniony właśnie aspekt przemijania.Idąc przez życie,staramy się zebrać myśli.Zwłaszcza u kresu.--Przedostatni oddech zaciera znaczenia--Życie,suma oddechów.Czy tylko?
Twój bohater(Ty?)szuka u swojego kresu wielu odpowiedzi.Bo jest ich tym więcej,im więcej było pytań.Im więcej dręczących nas sytuacji.Dziur w sumieniu--własna myśl cię nigdy nie osądzi--Jesteśmy ostatnią osobą,jaką uda nam się oszukać.Sumienie jest nieubłagane.
U kresu szukamy modlitwy.Szukamy wytchnienia w niej samej.Trzecia strofa Twojego wiersza jest jak modlitwa właśnie.Dodaję ten utwór do ulubionych,bo trafiasz w sedno tego,co zwykłem rozważać.Przemijanie.Pozdrawiam.

Dobre ja jednak unikałbym tylu powtórzeń szczególnie w trzeciej strofie plus nagromadzenie zaimków osobowych w tejże druga strofa najlepsza płynna ciekawa i z polotem pozdrawiam :-)

dzięki za sugestie, mam skłonność do takich powtórzeń ale jak widzę mogą też razić, pozdrawiam

miejscami trochę niestylistycznie,ale do przełknięcia:)