Wbrew prozaiczności

Idę ulicą,pustą i martwą Jako jedyny na nią patrzę daję jej ukojenie Chyba wrócę się po kartkę prędko przyjdę z powrotem Bo odczuwam tu natchnienie ulotne,lecz głębokie Karmię się poezją popijam wszystko tuszem Gdy stąd odejdę dokończę dzieło przez samą duszę Wszystko jest takie suche człowiek taki banalny Nie miej mi za złe,że chcę się temu przeciwstawić.