Zaginiona nuta

Trudny, prawie hermetyczny wiersz niepoddający się jednoznacznej interpretacji, choć o bardzo wyczuwalnym klimacie gorzkiego rozczarowania życiem... Niesamowity jak na 18-latka... Choć pamiętam,że gdy byłam w Twoim wieku też nie miałam pogodnych myśli... Widać to taka kolej rzeczy ;) To przygnębiające ,że już na starcie dorosłego życia, zauważamy jego absurdalność. Taka konstatacja jest smutna dlatego,że z absurdem nie da się walczyć... :( Więc nieuchronnie przychodzi myśl,że może w ogóle nie warto? Sądzę jednak,że warto przyjąć za egzystencjalistami postawę heroiczną i uwierzyć w zaginioną nutę... Niezwykły wiersz...

Karioka ma rację, warto i trzeba wierzyć. Świat niesie rozczarowania, ale pomimo tych rozczarowań nadal jest piękny. Trzeba tylko znaleźć w nim swoje miejsce a to nie jest łatwe. Pozdrawiam :)

Ech, Andrzeju... Całe życie szukamy swojego miejsca w świecie... Po to , aby się u jego schyłku przekonać, że byliśmy tu tylko przechodniami... ;)A nasze miejsce jest gdzie indziej... No ale nie straszmy młodzieży... ;)Ps. Majkelu, zaimponowałeś mi, naprawdę! :)