Złoty Król

Wątpliwość zadość gości gdy się złościsz Upust swych dojść da jak iskra po piskach Pęcherzyk nie zmierzy ilekroć się zderzy Porozum się zatem ze szczęścia skrzatem Wiąż dialog na starość niech da Ci dekalog Gdzie ujmie tą bujnie splecioną koronę Oduczysz się jutro co głodni nie utną Z twej głowy spokój apetyt odnowy Dostrzeżesz lubieżne spojrzenie mosiężne Gdy lustro się mieni od blasków odcieni Spoglądaj słusznie skoroś nim już jest Królu po bólu niecudzym bo Twoim Któryś oznaczył by lud Ci przebaczył..