zaglądasz przez ramię
jak wieczór
muskasz twardy kark
wilgotnym dreszczem
rysuję ni to drzewa
skrawki pól
z plątaniną ścieżek
i nas dwoje
połączonych cieniem
każdy własnego odbicia
70 odsłon
Komentarze (4)
Zaloguj się, aby dodać komentarz.
Ech... Rzeczywiście romantyczny... choć taki smutny... Przejmujący ten rysunek, Krzysiu...
hm,zaraz a skąd wiesz iż Krzysiu...:)
dziękuję Wam lecz wiersz wciąż żyje i się zmienia :)
Jak to, skąd wiem?! Nie pamiętasz,że mi się przedstawiałeś? ;))) Oj, s(z)kocie, skocie... ;)))