Stare sprawy,

rzeczy wyrzucamy, na ogół bez emocji, choć czasem wkrada się wahanie, nutka nostalgii bądź praktycznej myśli - a nuż się przyda - smutniej jest ze zwierzętami, tymi oczkami, futerkami, przytuleńkami, zabawami i tu pojawia się myśl, że dla ich dobra usypiamy... najgorzej z ludźmi, jest tragicznie, moralnie i z poczuciem winy, przecież ludzi się nie wyrzuca a eutanazja to grzech jednak czasem zmęczenie zwycięża i mimo iż ciało przenika ból a serce mocno krwawi odłączamy aparaturę chowamy bliskiego do ziemi licząc na miłość boską że nas wszystkich za to wszystko wybieli.