tak szybko

zachodzi grudniowe słońce ślizga się po nagich gałęziach lśni w piórach szybujących ptaków przemyka między pędzącymi samochodami zatrzymuje się na ścianie mojego domu ja w nim. zamykam oczy jeszcze przez chwilę refleksy migotają przed powiekami i pojawia się ciemność. ta straszna pani, co przynosi śmierć. pomijam ją... zasypiam z ulgą. jutro będzie nowy dzień, to wiem, na pewno.