kluczę

drzwi zamknięte na klucze. czyżby coś skrywały? miliony pytajników, sekretów, tajemnic. z natury zagadkowe jak byty odległe, co raz znajome się zdają, znikają, gdy wejdziesz. i ślusarz nie zaradzi złotą rączką zwany, gdy w czeluściach tajni schowane pamiątki - zaszłości bez wyceny i okruchy strachu... cisza po nich jedynie przemyka jak makiem... przez klucze tak odcięci od zgłębienia siebie. tak w sobie pogubieni niczym ziarna w trawie. przez wizjer zaglądamy pełni onieśmieleń, kołatkę już patyna oplątała w zieleń.