Teatrzyk z wrześniem w tle

On: Dokąd się spieszysz, drogie dziewczę? Skowronek, słowik, miesiąc, buty… Cały arsenał argumentów, a ty słuchając ziewasz z nudów i w drzwiach się śmiejesz. Ona: Nie śmiem, nie śmiem, ale beze mnie będzie lepiej. Wyciągniesz nogi na kanapie, a ja nie powiem: znowu chrapiesz. On: Niedobra…! Dobra! Idź już sobie! Poradzę sobie z naczyniami, choć w zlewie straszy Strach dla kobiet, a pralka już wiruje pranie… Ona: Rozwiesisz równo, równiuteńko. A ja już lecę. O mateńko!!! Tak późno, późno, spóźnię się... On: A gdzie to? Gdzie to?! Ona: Byle gdzie! Powinnam zdążyć dokądkolwiek - dokładnie nie wiem, ale coś chodzi mi właśnie - coś po głowie, w uszach szeleści cosia głos. To chyba wrzesień. Może nawiać. Nikogo tam nie mogę zabrać. On: Wrzesień?! To tak się gach nazywa?! Zżera mnie zazdrość, więc puls skacze! Ona: Idź do doktora. Ja się zmywam, chociaż marzyłam, że inaczej… Innymi słowy: Ty mnie kochasz? On: Coś mnie ugryzło… Ale głośno nie powiem. Nigdy. Marznę w stopy i broda mi za szybko rośnie. Wąsy nawijam już na palec. Czy kocham? Nie usłyszysz - wcale! Ona: Kochasz mnie, kochasz, ty zarazo! Ja muszę iść, bo coś mnie wzywa. Nie powiem po co, ani na co, ale w tym "wcale" się rozpływam. Bez parasola… On: Hola, hola!!! Wcale nie chciałem. Nie chcę chcieć. Może zostaniesz. Poprasować. Samemu to niemęska rzecz. A Wrzesień - truteń i ladaco! Więc po co, po co tobie, na co? Ona: Wyciągniesz nogi na kanapie, a ja nie powiem: znowu chrapiesz. On: Hola, hola! Ale to “wcale”... Jak niewola. Nie wolisz, hmmmmm..., niewolić mnie? Tylko z tym Wrześniem byle gdzie? Ona: Nie wiem, nie wiem, ale ten wrzesień może wie…. że wcale nie chcę..., "wcale" chcę. I "wcale" wcale… Kochasz mnie?