włóczęga

nie muszę gęsto się tłumaczyć z zebranych podczas mej włóczęgi paciorków z pereł różnej miary - świadków rozklejeń, łez udręki. bez trudu zamknę szepty w muszlę. zatopię truchła dawnych zdarzeń w bursztynu przeźroczysty owal i go nikomu nie pokażę. szkatułę zamknę, klucz w pół złamię. bez ceregieli do pawlacza cisnę to nic nie warte cacko i znów przemienię się w tułacza. znowu przed siebie pójdę rankiem odkrywać -ente cuda świata. pozbieram całe kiście świtów, bukiety z mgieł babiego lata. z zimowych wichrów utkam ażur, wplotę śnieżynki jak cyrkonie. z wiosennej burzy schwycę światło i nawet noce w nim utopię. jesienna słota będzie grała melancholijne dyskografie. w dzwonne klimaty wniknę cała, zaśpiewam.., chociaż nie potrafię. i wiem, że ścieżka poprowadzi, chociaż zabłądzę nie raz pewnie, chociaż przeklinać będę czasem w zwyczajnie ludzkim szewskim gniewie. aż wreszcie dojdę do rozumu i się odkrywczo puknę w czoło, że tak naprawdę marsz jest ważny, chociażby się kręciło w koło. choćby zwodziło na manowce, choćby wracało w punkt wyjściowy. bo każdy etap tej włóczęgi jest niczym taras widokowy, z którego starczy spojrzeć dalej lub nieco wyżej wzrok skierować, głęboki oddech wciągnąć w płuca, dać się przestrzeni oczarować. chcieć widzieć szerzej niż horyzont łagodną linią kreśli kraniec... a nowe perły porozrzucać, zamienić w chwile zapomniane. dodam, że głupio może sądzę że taka wiara iść pomoże. do absolutu jednak wołam: chciej mnie pilnować w drodze, Boże.