Wyjście

Nie znoszę kiedy ktoś odchodzi mając na względzie jakieś hucpy. I psuje bilans mi w przyrodzie, bo coś w niej ginie. Więc załóżmy, że nagle wszyscy odejdziemy, znajdując w odchodzeniu wyjście. W drzwiach krewko zasalutujemy... A co za drzwiami? No pomyślcie. Po głowie chodzi myśl żółtodziób, że trudniej zostać, niźli odejść. Więc ja się, kurka(!), oflaguję! Okopię, zabezpieczę tyły. Okupacyjny strajk ogłoszę, aby mnie nic nie wykurzyło. I choćby sama, a zostanę! Choć wszyscy pójdą w cztery strony, włożę zdumienie między wersy, że świat był kiedyś zaludniony. Po głowie przemknie myśl żółtodziób, że trudniej zostać, niźli odejść.