Powoli ogarnia mnie mrok, pozwalający zobaczyć światło swoich myśli. Gdzieś z tyłu głośno szeptają wspomnienia, które wreszcie doganiają, krzyczącą niemo przyszłość, by razem stworzyć lustrzane odbicie, ukrytej w powietrzu teraźniejszości. To kres niekończącego się procesu, którego efektem są emocje zmuszające do, otworzenia oczu i powrotu do rzeczywistości.