Patrzyłam jak spadają gwiazdy ze szklanego nieba, powoli blakną i dosięgają codziennego chleba. Patrzyłam jak się wznoszą zwykli ludzie do zwykłego nieba, by odetchnąć wiecznością, bo tak trzeba. Patrzyłam na to wszystko z boku i się nie dziwiłam, bo wszyscy byli obok, a ja tylko śniłam.