o niczym

za oknem wiatr z deszczem za łby się wzięli i pędzą w strugach cali na skrzydłach Anieli a wyją na gardła trzy czwarte a ja cóż stoję sobie cichutko wątłą klatką wstrząsają niewidzialne dreszcze szczękają kleszcze z bruzdy policzka łza grzbietem dłoni otarta ukradkiem ta obok już nie moja choć wsiąka w mojej chustki kratkę stoimy tak i dzieje się nie czego byśmy pragnęli a tylko to co z biegiem lat i nim żeśmy się obejrzeli…