o psie który wyszedł na ludzi

"dla mego serca twe bez słów spojrzenia są cud balsamem i herbicydem" od dnia kiedy stałaś przy zbiegu ulic Modrej z Kołłątaja w lodówce wciąż chłodzi się wino A oczy me wołają jak koźlę młode gdy je zarzynają wiem wiem że nie łatwo jest przypiąć łątkę i zrobić/ dziecko za żonę biorąc w ramiona sąsiadkę / wyluzz… odkąd odeszłaś do miejsc których nie znam bo w nich nie bywam… stałem się cieniem siebie a`priori /…i zaprzestałaś na mnie się wyżywać srogim spojrzeniem/ chodzę samotnie nocą po osiedlu i nie znajduję choć tak pragnę guza pisać przestanę wiersze na portalach zacznę na murach chwdp drapać i na komendę jak wściekły pies szczekać to może wtedy spróbujesz mnie złapać wyznań wysłuchać/ & spisać zeznania / brązowooka w butach na podkuwkach z pałą u pasa i błyskiem bransolet skuj mnie blond kitą drobino-platinium zamknij w areszcie na czterdzieści osiem i katuj a pale nie współczuj o ostra kruszyno wśród pryczy pieleszy…