kwiat

patrzę gdzie ogród mój się podział... jest przecież tutaj tuż przede mną ostatni brzask nóż nad gehenną kwiatu któremu powierzyłem życie promień ostatni to, samotnik wdarł się bezprawnie w mrok ogrodu świeci jak gwiazda stróż samotni sztylet wspomnienie korowodu człowiek pałętał tutaj się było ich więcej i nie zliczę (wszak każdy z nich to byłem ja!) ilu chwaliło piękny kwiat którego śmiech niósł się przez lata z jaką zawiścią wzrok mój mknął za próżnym korowodem stóp kwiat zęby szczerzył ufny był z wdziękiem przyjmował każdy czas kwiat wciąż wymykał się ich ruchom i żaden wróg nie groził mu zmęczony tysięcznym unikiem słaby aż zgiął się do mych nóg czy może ten ostatni spacer spustoszył pewność, którąm miał nagle o zmroku kwiat mój gaśnie rażony słońcem, które skradł