Plastikowa lalka

W kącie pokoju, pychą ustrojona , Na cienkich, sztucznych nogach siedzi ona. Nic nie czuje , pusta jak wydmuszka, Posadzona by zdobić w puchowych poduszkach. Jeden gest ma, ten wystudiowany, Nie pocieszy gdy cierpisz, bólem rozrywany. Zamiast serca ma same trociny, Zamiast mózgu- kawałki włókniny. Lodowata, zimna nie myśli, nie czuje. Sztuczny, pusty uśmiech na twarzy króluje. Nie przytuli , w żalu nie pocieszy. Nie rozbawi, a nawet nie zgrzeszy. A gdyby tak taką lalką być. Bez tęsknot, żalu, bez uczuć żyć! Obojętna z nerwami ze stali, Wyrachowana, chłodna choć wszystko się wali. Bez mrugnięcia okiem nad krzywdą przechodzić, Bez zażenowania kłamstwem zwodzić. Pokerowa maska z ironii uśmiechem, Usadzona na ciele co żyje oddechem. Ale tak się zdarzyć nie może, Bo przecież serce dałeś mi Boże!