40+

mam czterdzieści lat i coraz mniej czasu na młodość nocami piszę listy do anioła stróża odnosząc wrażenie że patrzę w lustro jest tak podobny te same rysy zaciśnięte na twarzy grzechy których nie można sobie wybaczyć a oczom nie wystarcza podpowiedź że to co widzą jest prawdziwe na tyle by dotknąć koleją rzeczy nadjeżdżają siwe włosy wypchany losem toczę dni Syzyfowymi rękoma ludzie których imion nie pamiętam tak wiele przywłaszczyli sobie z mojego życia i nawet chiński mur nie obronił stawiany latami pokryty betonem dziś nieznaczącą garstką pyłu którą przyprawia poranną modlitwę na ulicach spotykam tych co jeszcze nie byli narodzeni kiedy miałem ich lata podziwiam zgrabność z jaką potrafią uśmiechem wierzyć w niezniszczalność świata za taką ufność łatam dziury w niestabilnym życiu a ono wypłaca myśli na e-konto <bycia> mam czterdzieści lat i coraz mniej czasu na umieranie jedyne na co mnie stać to uczucie że każdy poranek jest chwilą zachwytu po którym dopijając kawę mogę siedzieć między promieniami dzielącymi opadające chmury od błękitu widzianego twoimi oczami