Dedykacja 5

kiedy księżyc mruga furkocze firaną chmurnych rzęs tak powstaje wiatr niebywała to noc lunatyczne głaskanie kwiatów pobielałe horyzonty półnagie wtulone w konary drzew przeplatają drżące liście zmęczone źdźbła przed snem spijają mgliste krople przy drewnianym mostku nieopodal tak spokojnie woda kołysze rybimi płetwami miękkie pyłki trawy osiadły na skraju opuszków dotykając odbitych gwiazd unoszę krople do oczu wilgotniejące źrenice przymykają powieki w stan ukojenia nocy jak wyraźnie słychać w ciszy przelatujące nasiona lipy nad głowami aniołów bawiących się naszymi myślami zauważyłaś? jak niebo patrzy na ciebie poprzez chmury