Do Joannes Mas

Joannes...królowo ty moja kiedy tak wczytuję się w słowa tylko dla mnie przemyślane płonę smutkiem i zawstydzeniem jaką to wątłą gałązkom jestem dla oczu patrzących z politowaniem na bezbronną kroplę poezji wśród twojego ogromu oceanu wybacz pani mam koślawe palce często zamiast natchnionego pióra trzymam w dłoniach tępą łopatę którą po ziemi piszę do życia i nie znam dróg idących do prawdy jedynie błądzę po ślepych uliczkach szukając wierszy na chodnikach bo tych górnolotnych nie dosięgam