Gdy Ciebie nie ma rozmawiam do Ciebie [cz. 1]

wyobraź sobie że narastający czas między nami jest jak Sanctum Sanctorum pierwiastkiem budzącego się raju przedświtem z wijącym warkoczem nocą ciągnącą za sobą nową formę przestrzeni i wiary tak cienką że Bóg tworząc ją przestał oddychać <wtedy właśnie narodziły się gwiazdy jako plugawy zaplata Diabła> kometa obwieszcza a my na kolanach błagamy żeby ocalał choć skrawek nieba wówczas otwiera się najgłębsza otchłań i w nią wpadają rozgrzane do czerwoności jabłka raniąc najczulsze miejsca istnienia rodzącego się świata a my złączone dwie połowy bliźnimy powstałe rany <wtedy właśnie narodziła się ziemia dar za grzech pierwszej pary> a teraz usiądź i popatrz to wszystko co nas otacza posiada wymiary widzimy tak samo jednocześnie się sprzeczamy i zaprzeczamy słowem za słowo niby rozumiemy nawet zdarza się że kiwając głową przytakujemy znajdując meritum sprawy ale czy tak naprawdę to samo odczuwamy < tak właśnie nas nauczono żeby dążyć do ideału dlatego nadal budujemy wieże zapominając historię Babilonu> podarowano nam syna żebyśmy zostali zbawieni zbawił a my żyjemy po swojemu jakby nic się nie stało zmieniając dogmaty tak żeby pasowały do wyznawanej wiary teraz żyjemy na krawędzi kłamstwa i prawdy nie rozróżniamy nawet nie próbujemy jest wygodnie choć potopem kiedyś umyto nam ręce < dlatego w zmowie Bóg z Diabłem podjął decyzję stworzenia naprawczego systemu duszy człowieka>