Mężczyzna

garb przykurczony sylwetką mężczyzny wyjętego z pod kontroli wieku i obyczajowości ślepa wolność z kulą u nogi znika poniżej poziomu zanurzenia takie własne dziadowanie własnego pijaka który nie mogąc wytrzeźwieć dopija sentencję życia w bezradności oczami bliźniaka podczas golenia podrzyna gardło ułomności zachwycając się ściekającą czerwienią bezwładny deficyt uwagi dla samego siebie i człowieka spotkanego gdziekolwiek droga do samo destrukcji nasączona jadem węża po której idąc gołymi stopami wdeptuje się upodlenia niespamiętanych godzin jak ściana wyrasta poza progami domu z którego wychodząc trzaska się drzwiami wypominając marzenia jakby były kupą gnoju a nie planem na przyszłość odnajdywanie piękna w przyrodzie smakiem spleśniałego chleba którego się nie dojadło poprzedniej nocy w trakcie hucznej zabawy z własnym debilizmem i brakiem czasu by przetrwać wyłaniają się obrazy na których otwarte szuflady wysypują śmieci błędów ciągnących na kacu przeszłość wbijając gwoździe w dłonie udaje Chrystusa nawołując do grzechu poczucie sumienia opisuję tu napotkanego człowieka budzącego wewnętrzny niepokój przez ramię zerkam uciekając na drugą stronę monologu on idzie dalej wabiony zapachem wódki i potu pragnąc zamieszkać we mnie na stałe