na ziemi...

po której stąpając poznałem zapach błota tak bardzo że ledwo mogłem ruszać powieką w kałużach zostawiałem płaskorzeźby ust pijąc wodę mętniejszą od wysuszonej śliny jej zimna wilgotność była jak źródło płynące z piękna gór szedłem pustynią odlepiając skórę od kości karmiłem kryształy kwarcu ciepłą krwią a one łapczywie nasiąkały tworząc nowe rany tak jakby za chwilę miały ożyć i przemówić jako jedyni świadkowie fatamorgany oderwania duszy od ciała przebyłem góry twarde jak ludzkie sumienia ściskały przemarznięte dłonie w szczelinach strach przed przepaściami zasłaniał szczyty za którymi widziałem budzące się słońce mówiłem do wiatru a on rozrywał słowa na pojedyńcze litery dotarłem do miejsca gdzie pola uprawne są złote tak że w kłosach odbijała się kształt chleba gdzie błękit jest lustrem dla wody i nieba a ziemia nie obietnicą tylko spełnieniem i teraz leżąc po środku tego wszystkiego zaczynam czuć ...jestem człowiekiem