Nie trzeba

nie trzeba smutku w jesieni szukać wystarczy na chwilę przymrużyć oczy by innym wiatrem zacząć oddychać inną drogą przez życie kroczyć choć błoto zimnem zalewa stopy a zieleń blednąc ledwo dyszy piękno kolorów przemawia do duszy malując witraże z liści i myśli szaleństwo natury wolnej od smyczy wygina konary czarnymi chmurami jest to narkotyk dla siły wspomnień mały prezent poetom darowany by mogli w testamentach swych wiersz stworzyć rzeźby ludzkiej samotności dla wszystkich tych niecierpliwych stojących w kolejce do zapachu wiosny więc cieszmy się z przemijania świata pokochajmy te wszystkie cudy natury niech słońce świeci a kiedy indziej pada zgodnie z czasoprzestrzenią wykutą u góry nie narzekajmy nie prowokujmy smutku przeminie niebawem noc zbyt długa usiądźmy z bliskimi przy kominkach trzymając w rękach ogień i pióra