Niezaistnienie

za mało jedna noc niedokonane spojrzenia cokolwiek się uroniło to smak zobojętnienia nadal stoły zbyt długie by dosięgnąć imieniem osobę i jej znaczenie niezaistnienie choćby przez chwilę wśród wszystkich być z osobna z małego pokoju dzieciństwa niestety wyrosłam a patrzenie przed siebie nic nie zmieniło nocą tylko koty widzą a do świtu zbyt daleko by czekać wiesz jak rozebrać człowieka zostawić go nagim i odejść niestrawnym niepozbieranym cokolwiek zostało to tylko dla ptaków pokruszony chleb pachnie intensywniej słodziej teraz to wiem będąc cieniem nie marszczę brwi i nie oddycham tylko zapachy one mnie prowadzą drogą do ciebie pięknie było kiedy za ręce się trzymając zwiedzaliśmy cmentarz mała podróż przez krańce wspomnień i niezapomnienia zostałeś ? czy ja nie wróciłam ?