Pieta

z bezsenności w przestrzeń rozpychane wiatrem skrzydła tną nić Ariadny byle uciec kiedy wolność przebudzenie dojrzeje i potoczy owoc swój w nadzieję ukrytą pod skorupą subtelności za horyzont ciekawości jak mitologia hodowana na wszelki wypadek gdyby chciało się umrzeć w drodze na Olimp nogami powłóczywszy wlec życie za włosy tak by bogobojność zdegradować do stopnia codzienności i dławić się każdym łykiem przepełnionej czary żalu zbyt wielkie źrenice aby mogły przeskoczyć kraty po drugiej stronie ulicy Jezus macha kwiatami to już czas żeby zdjąć buty przyjemniej dotykać krwi nagimi stopami