po burzy

…uwielbiam chodzić boso po trawie między zielenią i wodą naładowany elektronami czuję że jestem jej całością chwilą za którą płynąc między przebłyskami dotykam gwiazd i z nimi opadając na przebudzone kwiaty wtulam się w przezroczystą przestrzeń ramion pajęczych sieci „…mimozami…” śpiewa Niemen słyszę ten głos echem przelatuje w myślach pod pękającym niebem jedynie muzyka i wiatr chodzę wśród pochylonych soczystością liści jednym ruchem ręki strącam perły a one płyną po skroniach delikatnie namaszczając wilgocią przyjemności bycia między życiem a śmiercią tak cudownie oddychać przestrzenią oczyszczonego powietrza po burzy kołysze się tęcza