Pragnę (Dostrzegłem) 2

kochany ja jabłkiem jesienią okrytym drzewem i klątwą w pajęczej pułapce myślą miłością spojrzeniem tchnieniem odeszłam kiedy na skraju jeziora stałeś teraz na drugim brzegu liśćmi okryta kołyszę jeziorem budząc uśpione fale wysyłam ptaki z ziemi zerwane jak zerwane w dłoni Twej nenufary obca ziemia przygarnęła zmęczone stopy gdy wędrówki ostatnie oddałam tchnienie nie było Ciebie gdy się zmieniałam w odchodzący dzień rozlany na niebie patrzysz przed siebie patrzysz na mnie nie znając imienia zbyt szybko odeszłam czy rozpoznajesz cień na drzewach uciekający od rozgrzanego powietrza pragnę powrotu pragnę być kwiatem mienić wszystkie kolory jesiennej aury jak bardzo kocham słowem nie ogarnę lekka i czysta odziana w nenufary