Prosty ze mnie człowiek

jestem prostym człowiekiem co chciałbym ubierać dni za wczoraj mieć przyprószone śniegiem czoło i kochać się pod prysznicem okryty jednym ręcznikiem szukać wysp Bergamuta na palmach wisząc do góry nogami jak najbliżej przedpiersia budować zamki z piaskowej babki szukać tajemniczego wejścia co pomiędzy wierszami staje się bajką i za warkocz łapać do góry się wspinać nie zerkać za siebie dalej niż pół metra czasem przysiadać na skwerku fotela objąć rękawem rozsypane piegi tuląc usta do czoła być jak alfa dla omegi przeżyć to samo po raz setny w serialowej nudzie jest taka magia po której zasypiam najlepiej opadając niechcący na twoje podudzie ściskam pękające serce a potem jest ta chwila z osobna zakryta w zbiorze wydarzeń kiedy jedno przy drugim o wzajemnej przypadkowości marzy drzew tu nie brakuje choć bez korony szumią nadal mgławiczny poranek wstaje za nim pobiegnę w dal sarniej polany przyniosę bukiet z ziół z ukrytym lubczykiem czy mi wybaczysz za dłonie bliższe niż koszula ciału