Rozstanie

w rozmazanym pejzażu miasta przemęczone chodniki kończą nocną zmianę woda z fontanny smakuje jak szampan a całonocna pielgrzymka oznajmiła koniec przemoczony zobowiązaniami wracam do domu odmłodzony o parę Twoich lat przedobrzyłem z nadmiarem uczuć otrzymując wizę do dalszej gry nieodwracalnie pozostałem przy Tobie choć rozdzieliły nas drzwi idąc rozpadam się na atomy znacząc drogę krzyżową tęsknocie mocniejszej z każdym krokiem z każdym słupem i płotem przedawkowana namiętność odbija się czkawką w kruchych myślach ciągnionych wyrazistym cieniem za rozkurczającym się słońcem cokolwiek mijam nie ma znaczenia i co jeszcze wymyśle w bólu złudzenia maleję gdy kamienice rosną wybałuszone okna nabierają kształtu nogi na schody dźwigając ocieram twarz od łez a może potu za chwilę kluczem otworzę pustkę rozsiadłą na starej werandzie przy niej przysiądę ukradkiem i wyspowiadam się jej nim zasnę