Syndrom Ottela

wyczaruję samolot niech potnie niebo rozerwie na szczepmy i zniknie linią gorącego powietrza granicę wyznaczę a potem podzielę nieskażony błękitem horyzont na dwie części po równo jak dzielone komorami serce i oddech wdech i wydech głęboko do środka niech wypali się spopieli papierowe wnętrze przewietrzenie tobie ofiaruję zachody za to że je kochasz sobie zostawię wschody bo ich nienawidzę połączy nas jedynie nić niewidoczna jak niewidoczne bywa nie przydatne życie milczenie będziesz samotnie wstawać prowadzona księżycem choć będziesz szukać nie znajdziesz schowało się za świtem trochę na złość a trochę z przekory w biało-czarne kolory świat rośnie i dojrzewa ja samotnie zasypiał nocną świecą bity i zimnem z przygasłego kominka nad stertą kartek zawisnę w oparach dymu będę czuwać z piórem w ręku na wszelki wypadek gdybym chciał zasnąć kiedy... Atlantyda wypływa oczami wędrując po gwiazdach o dwie półkule oddaleni choć ziemia jednaki ma zapach my pragniemy innej ziemi pełnej odcisków i uniesień niezmieszanych z grawitacją ponadczasowość istnieje znajdziemy ją z czasem zbyt spokojnie tykają zegary a nam się spieszy oddaleni spotkamy się dopiero w południe na drodze do Hadleyville kiedy słońce wypali pochowane cienie spojrzeniem ściągniemy deszcz niech tonie wszechświat z wielkim wozem i zimowym przesileniem i wiosennym i wszystkim włącznie ze sumieniem nieważne odpoczniemy siódmego dnia kradnąc jabłka z EDENowego ogrodu nastąpi wielki wybuch i zniknie rozgraniczenie między słowem a mową zespolenie w ciałach zbyt ciężkich od ubrań i nagości pewnie jedno nam przypasują imię albo po prostu nie zauważą naszej obecności jedynie kości kochanków ukryte w piaszczystej otchłani morza wypłyną zwabione syrenim głosem tak na wszelki wypadek gdyby może historia chciała się zdarzyć