w malachitowym chruśniaku

nawet powieka nie zadrżała gdy mała miała w garści ptaka w drugim ręku rumaka i podczerwień wywoływaną rżeniem pastwisk widzianych kontem okna zawieszona od wschodu po zachód w nieruchu pająka czekała rozkminiała jak można zadusić w człowieku człowieka czym dłużej tym lepiej głębiej rozwleklej choroba zwierzęca podczas oralnego egzystowania po niebie latały samoloty poranne galopy strącające noce pod kocem jakże urocze za dnia pachnące iluzją wygrzebaną z myśli słodyczy tego było trzeba by nie wychodzić spod cienia piersi ofiara z defektem motyla nadleciała dalszy ciąg potoczył się ciurkiem zdziwienie i potępienie rwało kolory metafory jakim stało się życie naciągnięte na oczy nie zwlekała przelała wiadrami koszmary stając się ogniem paliła kończyny czyny a jak już tego było mało kazała ranom wymieść za drzwi co jeszcze zostało resztki rozdmuchało słowo w malachitowym chruśniaku kwiaty zdobią ciernie