Wódka

piątkowe popołudnie wrzesień symbioza zwykłych spraw i niecenzuralnych marzeń przeplatanka myśli co trzeba a co by warto zrobić ... kręcę się w kółko między ulicami szukając nie wiadomo czego ogólnie jest fajnie świeci słońce ludzie odpowiadają uśmiechem kasztany zaczynają rzucać liśćmi zapychając uliczne studzinki kolażem z niedopałkami czasem się zdarzy płynąca zapałka... ...jakaś pani głaszcze dziecko inna starsza na pasach kiwa głową przechodzi spokojnie pewnie idzie do wnuków nakarmić je kaszką manną z nieba że zacytuję Twarowskiego „...spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą...” ten moment mam przed oczami jak wiele znaczy kiedy się go zrozumie zazwyczaj za późno *** wyjechałaś na kilka dni zapowiadając że powinnaś być w miejscach na których ci zależy z osobabmi ułożonymi społecznie prawie że idealnie nie tak jak ty i ja przekornie dla otaczającego nas świat dyspensa jaką mi dałaś tkwi głęboko w gardle wolnością taka litrowa żubrówka promocja zużytego mężczyzny tego co nie chodzi do pracy i nie kupuje kwiatów tego co ósmego marca stoi przed drzwiami gapiąc się w oko judasza czasem widuje dzieci otwierając pudełko i patrząc na zdjęcia kroi chleb w małe kawałki żeby poczuć zapach teorii domu... ...noc... jest wyśmienitym czyśćcem od przyjaciół i życia kiedy się doda trochę wódki i lodu nabiera momentów jej smak przypomina taflę lodu pod którą widać jak bardzo chce się płakać i nie wypada... ...pośrodku kurczącego się pokoju stoi łóżko wyspa na której skurczone pozycją embrionalną ciało oddycha nierówno i wbrew sobie jak wódka czym bliżej dna jest szczersza ze zdwojoą mocą rozkłada na łopatki bełkoczące prawdy mężczyzny jakby w krwi miał purpurowe rzeki od nikąd do teraz kiedy leży samotny i czeka z zakrwawioną twarzą łez niedopitych... ...wznieśmy toast za jesień rozczarowań do dna przybitych kroplami ściekającej po ustach wódki sponsorowanej przez piekło w samogwałcie duszy