Wpatrzenie

chudniemy wtedy kiedy trumny są gotowe do spożycia wciągając przez słomkę życia koktajle omijamy byt niech lżejsze żołądki dopomogą odciążając ramiona tych co niosą zmęczenie palących się świec te skrawki drwa przyjaciół co pod paznokciami ropieją i w oczodołach gromadzą jeziora łez niech zamilkną końcem nieochrzczonych słów a czas zaszyje rany żeby móc swobodnym krokiem z budzikiem na ręku o piątej rano odmówić mantrę i obudzić dzwony kościelnych wież dla mnie wniebowciśnięcie to sen który docenię jedynie po śmierci wpadając w dół półtora metra i czując jak garścią piachu zasypuje się błękit którego wpatrzenie zabiorę w ciemność