biały nałóg

był sobie dom a w nim ona i on między jesienią a latem mówić prawdę czy upiększać w ruinach i zgliszczach życia wypisane ostatnie pożegnanie bezcenny klucz zwany opętaniem biały proszek jak tlen nie licząc na zyski w życiu- brać spacerkiem odchodzić w zaświaty fatalna miłość w samotności pozostała