pełnia

rozpruwa mi czaszkę nie ból tylko myśli uciekają jak spłoszone ptaki czas zadziwia nie dając się zatrzymać dzieci udają dorosłych a starych coraz mniej nie przeliczam drobniaków a pierwsze lody są jak pocałunek motyle w letnich sukienkach cieszą w słoneczne dni przyłapuję się na nuceniu piosenki czasem tylko zaraz po przebudzeniu dopadają mnie ciągi zmartwień spłukuję je pierwszą kawą trzymam się prosto nie chodzę na skróty nie ścinam już zakrętów ciągłość wcale nie jest nudna