Udaje się żyć z akcentem na pozory. Lekkość bytu przychodzi wiosną z naręczem snów, odręcznie napisanym listem i alergią na miłość. Od niedawna wyraźniej dostrzegam przemijanie, urok cienia, ukwieconej jabłoni, obojętność czasu i sensu. Nie dalej niż dotyk, niepotrzebny ptakom ale paru chwilom; wdycham noc. Opowiadam o minionym dniu, pochylonym nad stawem zmierzchu. Słuchasz z uwagą podobną dzieciom. Mówisz - twój głos leczy smutek, opuszczony o sekundę zamienia się w westchnienie. Żal za tym co będzie, ukryty za strzechą starego domu, gdzie przysiadły bociany. Przypomina mi to miejsce gdzie byłem chwilę szczęśliwy, pośrodku lasu z nasłonecznioną polaną i urwiskiem schodzącym do nieba.