Choć październik przynosi melancholię i deszcz, łzy jesieni, co w sieci, jak diamenty się lśnią. Liście w złotych kolorach smutne ścielą kobierce i szeleszczą rozstaniem, gdy spadają do stóp. Lecz gdy słońce zaświeci park zamienia się w tęczę, łzy wzruszenia się rodzą i spadają bez słów. My spleceni w uścisku wypełnimy powietrze, namiętnością co w duszy każdej jesieni gra. I niech smutki wirują, tańczą na zimnym wietrze. Miłość odnajdzie serca nie rozwieje jej wiatr. Kiedy deszcz będzie z wiatrem grał deszczową piosenkę, nasze usta z uśmiechem przyjmą jesienne łzy. A gdy miłość zamieni szare dni w barwną tęczę, to do wiosny zostanie jeden całus i krok. Podaruję Ci jabłko, tak czerwone, aż grzeszne i ruszymy aleją, by rozkochać ten czas. Andrzej Iwanowicz, Wrocław 02.10.2026r