Spotkałem ją w parku, nic ni powiedziała, z uśmiechem na ustach rękę mi podała. Pobiegliśmy przez park z babim latem w dłoniach, w srebrzystej koronie na jesiennych skroniach. A nitki fruwały, jak białe gołębie, oplotły kasztany, przysiadły na dębie. Deszczowe kropelki w srebrną sieć złowiły, zaświeciło słońce, diamenty zalśniły. Wśród czerwieni, brązu, żółci i zieleni, błyszczały kropelki – perełki jesieni. I serce się śmiało tańczyło w zachwycie, gdy jesień w kolory ubierała życie. A na ławce miłość w zadumie siedziała, miała Twoje oczy i twarz Twoją miała. Spytała: Pamiętasz ? Tak – odpowiedziałem, przecież właśnie wtedy Ciebie pokochałem. Uśmiechnęła się czule, niczym anioł złoty. A wokół spadały liście, jak klejnoty. Andrzej Iwanowicz, Wrocław 12.10.2025r