zapadam się w sobie odchodzę w niebyt przestaję istnieć w twoich oczach w swoich już dawno umarłam jakie to smutne miłość potrafi zmienić się w obojętność chłodne spojrzenia zaciśnięte wargi nie wierzę w piękne obraz…

gdzieś we mnie tlą się jeszcze niespokojne myśli bezwstydne fragmenty porzuconych marzeń koronkowe fantazje gdzieś we mnie nadal przechadza się kobiecość jak kapryśna panna szpilkami wystukuje melodię balladę niespełnionych…

skończył się dzień ustąpił miejsca nocy gonitwie lęków czarnych podszeptów od złego szarym cieniom uwikłanym między jawą a snem nigdy nie pytają mnie o zgodę wciskają się w puste przestrzenie tam gdzie jeszcze ich nie…

znów mnie masz złapałaś i trzymasz mocno może to już ostatni raz kiedy walczę ze sobą o samokontrolę fikcyjną władzę której i tak nie mam tym razem prawie się sobie podobam zadowalają mnie odznaczające się kości opięt…

każdej nocy tulę cię do piersi a ty małą rączką trzymasz mojej koszuli jakbyś się bał że odejdę oddychasz tak lekko uśmiechasz się jesteś bezpieczny stoję na straży twoich snów nawet kiedy już świta a ja nadal nie ś…

wypełnia mnie miłość bezwarunkowa nieskończona i wielka jak wszechświat troska i odpowiedzialność spędzają sen z powiek bo wiem muszę dać z siebie wszystko to moje powołanie jestem matką na zawsze to nadaje sens mojemu…

w Twoich oczach odnajduję niebo obejmują mnie swoim ciepłem taki w nich spokój Mamo powierzam się Tobie ze swoim cierpieniem moimi trudnościami i smutkiem zanurz mnie w swoim spojrzeniu łagodnie uśmiechnij i przytul…

moment przejścia ze strachu w przerażenie to naprawdę moment często go lekceważę próbując sobie udowodnić że jestem silna ale kiedy oddech przyspiesza dłonie drżą bezradnie zaciskają się w pięści a serce wybija nierów…

czasami chciałabym już nic nie czuć jak przyciskiem wyłączyć przerażone serce uspokoić nerwy zamknąć oczy i zasnąć najczęściej moje lęki przytłaczają tak bardzo że nie mogę oddychać wtedy nawet ucieczka nie pomaga bo musz…

kolejny raz Cię zawiodłam świadomie podrażniłam jątrzące się rany przygniotłam ogromem grzechu a Ty nadal na mnie patrzysz zespolony z drzewem krzyża nie oceniasz mnie nie krzyczysz kochasz stwarzasz na nowo moje se…

czy wraz z ostatnim oddechem ulatnia się strach i lęk te wszystkie myśli które jak rój zagłuszają szepty rozsądku minimalnego optymizmu który tli się jeszcze ostatkami sił we mnie dlaczego można żyć tak naprawdę nie żyj…

codziennie zatracam się we wspomnieniach wpływają kolorami niektóre są bardziej oczywiste inne gubią się w niebycie boję się tych obrazów wywołują nieziemskie poczucie czegoś już nieosiągalnego za czym się tęskni choć t…