Agacik33

A

Agacik33 / 12 lat temu / O życiu

„Zniszczony świat”

Gdzieś na świecie są wojny, wojny o nic. Te wojny niszczą wszystko. Zatrzymaj się choć na chwilę, Zastanów, o co te waśnie i spory. Świat jest wspólnym domem, nie walczmy o niego. Ni...

3 0

1

A

Agacik33 / 12 lat temu / O sobie

„ Zaszczuta”

Jak bity pies czuję się, wciąż uciekać muszę od ludzi, biegnąc przed siebie co w nogach sił. Wciąż słowa niczym kamień ciskane: nic nie robisz, co umiesz, co wiesz? I słyszę tylk...

2 0

1

A

Agacik33 / 12 lat temu / Mroczne

„Zamek nocą”

Za oknem zamku jeszcze zupełnie ciemno. Staruszek zegar, zmęczony już czasu nie odmierza, ogarek świecy dopalił się i zgasł. Gdzieś skrzypnęły ciężkie drzwi, kroki na sc...

2 0

1

A

Agacik33 / 12 lat temu / Mroczne

„Zabójstwo na czasie”

Próbuję zabić czas, ale on wciąż żyje i dając mi złudną nadzieję, śmieje mi się w twarz. Zabijam czas w oczekiwaniu na to, co ma przyjść, lecz zagłuszam tylko własne marzenie. Chcę zabić czas...

2 3

1

A

Agacik33 / 12 lat temu / Humoreska

Zabawa u plebana”

Spisano co następuje: we dniu 13 lutego, roku Pańskiego 2010 w Sali teatralnej u księdza Jezuity bal karnawałowy odbyć się miał. I kiedy...

2 0

1

A

Agacik33 / 12 lat temu / O sobie

„ Za starymi drzwiami”

Za starymi drzwiami, na których farby dawno już nie ma, mieszka tajemnica. Sprawia, że chcę ją odkryć, poznać. Na skrzypiących ze starości schodach, usiadło moj...

2 0

0

A

Agacik33 / 12 lat temu / Od siebie

„Wszystko, to piękno”

Ten wiersz, pisany późną nocą, tęsknota za lotem łabędzia nad zasypiającym jeziorem i niesamowita sceneria zachodzącego słońca, uchwycona na fotografii i wspomnienia chwil radosnych, zapisan...

2 0

1

A

Agacik33 / 12 lat temu / O życiu

„Włóczęga”

Drogą życia podróżuje, ciągle jest gdzieś podąża dokądkolwiek, kolejne mijając przystanki… ten, którego niesie wiatr. Wciąż na walizkach i w drodze swej trwa, z ludźmi się brata i w da...

1 0

1

A

Agacik33 / 12 lat temu / Melancholia

„Wiersz o strachu na wróble”

Cichnie gwar w owocowych sadach a na pustym polu strach na wróble posmutniał dziwnie, bo dziś już z ptakami nie pogada. Tylko czasem wiatr w jego podartej zatańczy kapocie i pies jakiś obszczeka...

1 0

1