Nie tworzę dla was, więc wajsze komentarze wciąż są mniej mojsze niż mój marazm.

Utwór traktuje o życiowym marazmie i niemożności wyrwania się z niego. Człowiek jako istota zdolna do tworzenia rzeczy wyższych pod wpływem marazmu nie jest w stanie tego uczynić- skupia się na konieczności- zaspokajaniu instynktów biologicznych. Rośliny wykorzystują swe zdolności lepiej, pełniej- czynią dokładnie to, do czego są przeznaczone. Autor utworu to również człowiek bezsilny, skupiony na wykonywaniu czynności prostych, codziennych, co symbolizuje powtórzenie jednej ze strof na początku i na końcu. I tak wiem, że wiersz ten to kalectwo poetyckie, ale moje jest bardziej mojsze niż twojsze jest twoje rozumowanie.

Szanowni Państwo, poraża mnie błędność i powierzchowność interpretacji utworu. Fakt faktem, że aby móc go zrozumieć należy zajrzeć w głąb mojej duszy, a to niestety, i całe szczęście, niemożliwe. Pozdrawiam.