Magda Szarek

Gdy po raz kolejny odejdziesz z naręczem smutków, ułożonych w finezyjny bukiet, wspomnij ogrodnika twych nadziei, które nigdy nie wzeszły.

Pragnienie Odkryj mnie, zerwij ze mnie zimny koc nadziei, Pragnę ogrzać się w chłodzie bezwiary, Leżeć nago spowity brakiem, Dołącz do mnie bracie mój zwany zawsze przegranym

Twoje mleczne ciało przelewa mi się przez palce, Tracę Cię z każdą sączącą się z twych oczu kroplą, Niedługo znikniesz pozostawiając po sobie kałuże wspomnień, A ja chcę pić z niej aż do utraty tchu, by potem umrzeć z tęsknot...

Jesteś kimś komu pomógł sznur, skręcony z szaro- szorstkich rozczarowań, w tym ostatnim morderczym uścisku z życiem, sznur napływającą do oczu kolorową krwią zafarbował