Szczerze mówiąc nie myślałem, że będę się musiał mierzyć z obiekcjami tego rzędu. Ich treść wskazuje na to, że utwór i tak do Ciebie nie dotrze, ale Twój ton, zdaje się, chce być serdeczny, spróbuję więc wytłumaczyć łopatologicznie konkretne rzeczy do których się odniosłeś: - nie widzę najmniejszego powodu, dla którego niby nie mógłbym zastosować szyku przestawnego we wspomnianych wersach, Twój poprawny układ zupełnie zniszczyłby rytmikę i rozłożenie akcentów. Wypowiedz sobie po prostu te wersy w swojej i oryginalnej wersji - może zrozumiesz o czym mówię; - patetyczność z zasady sztuczna sama w sobie? To zależy czym się żyje. Wybacz, ale z wyjątkiem może tradycji postmoderny trudno mi wskazać na takie, w których patetyzm nie byłby jedną z podstawowych cech twórczości poetyckiej. Swoją droga nie wiedziałem, że w tym wierszu jest go aż tak wiele, by go jako część problematyki poruszać; - na to że 'strug' tworzy rym ze 'smug' odpowiem Ci jedynie pobłażliwym uśmiechem. Mój Boże, to zaiste bardzo ciekawe...; - to, że w wierszu postmodernistycznym rezygnuje się z zaczynania strofy od dużej litery jest całkiem sensowne, sam się zazwyczaj głowię na jakiej podstawie różnego rodzaju przemyślenia tego typu w ogóle układa się w wersy. Tego rodzaju kwestie rozstrzyga zawsze to, co jest dla danego utworu właściwe, a nie kwestia mody; - tytuł w przypadku tego utworu jest incipitem, wydaje mi si to dość oczywiste. Coż przepraszam za błąd naiwności; - 'wychylający' kompletnie nie ma tej dynamiki, a także agresywności i odcienia niepokoju w treści, 'wyglądający' dodatkowo brzmi siermiężnie twardo. Przepraszam, że naruszam dobre samopoczucie Twojego słownika.