za krokiem, oka ukradkiem rzeczy niczyje, rzędem ku ścianie szły przypadkiem każda spod ręki uciekła; prostokąt, koło i trójkąty o chropowatość stołu zaparte siadam i patrzę jak mrówek zażyłych zieleń podąża i zmieniam śc…

i żeby martwić się, żeby twoje łzy leciały w pośpiechu do chcę kiedy drzwi na oścież a one dla każdego otwarte i żeby siedzieć przy oknie kiedy portierą zamknięte i lustro i zerkać łatwiej żeby być tutaj skoro tam jeszcze…

zadymne zacisze rozdwojone wyjście zadrapane obycie zaschnięte podejście prowizoryczne zabicie roześmiane odejście niechlujne odbicie rozgromione zaśnięcie i do jutra.

zamknąłem okno dwuskrzydlate niczym oczu przeszklonych niebiosa rękę jeszcze niepewną o nie oparłem Tak! Zamknięte odpowiednio jak każde równo, szczelnie z podmuchem wiatru odstąpić już od widoków odległych wyczekiwanych lat…

tylko nic poskładano kogoś a części żadnej nie brakuje tylko cicho bo melodie bębna i wiolonczeli na dach przenieśli. tylko tam bo zbyt wiele kolorów ty pośród nich jednym.

dwojako mówimy i spojrzenia inne: moje wybarwione, brzegów falujących pełne. twoje korą ulistnione, gdzie ziemia wychylona. i kroki inne: stąpanie moje błędne, zawsze za mną zawraca. twoje drogi idealne,porywem n…

podpięcie już i pospieszne nad jeziorem liśćmi płynącym, tam, gdzie zagrody okien lamp ulic i ciszy wielkie, podryw podłużny źdźbła pod cienkim zaćmieniem rosy na czole pełnym zastygłe mrowie kamieni od stopy jednej i sand…

I znowu w powrocie chciałbym być ponownie tutaj jeszcze zostawiając siebie na zewnątrz ale tak dla wszystkich i dla oskalpowania pewnie nie doskonały odmienny niebytujący a jednak powracam i cisnę się w ścian koryta g…

Zaśpijmy zdobywać wielkie drogi, krewetek pełne. Nogą rozkopałeś, sosen i hiacyntów, ziemię zalesiłeś. Błękit nad tym ciemnym toporem, skrzyżowaniem nóg. Oparty łokciem odsłoniłeś i leżał....tam! Uważaj na to, uważaj…

dlaczego nie wstaniesz nie rozdrożysz drogi jednej dlaczego wiecznie zaźdźbleniem wygodniej niżej niżej niż ja leżysz dlaczego oddać się nie chcesz ziemi

Una mirada demasiado profunda mira con un manantial y a el esto le da igual. Se apoya en una piedra que ya por el pasar de las corrientes perdió su belleza. La piedra quisiera oir cantos nuevos y alli donde esta se puede…

nocne ćmy twoje lampy rozbiły ziemią zadrapany patrzyłeś światło oślepiło za trawiasty, za złoty i dalej... niczym wierszowany.