wiedziałas że oparty o drzwi podłoga włosiem polnym i pośpieszną myslą przemknęły ściany dały więcej przestrzeni rozpychając wędrowne stopy kwiat upadł spruchniały i rzeki wezbrane popłynęły dołem koryt moja ziemia schodzona tam gdzie ty wznoszą się piętra a ty z nimi powietrzem chroniona widzisz okna otwarte i przeciąg