Przemieszczając się deptakiem szarym zamyśleni Depczą niełednie zgniłe kolory jesieni Autyzm panuje wśród ludzi Tylko śmierci dłoń koścista ich dusze obudzi Nie widzą Nie czują Nie słyszą W rytm pieśni wiatru się ko…
Nitocriss
W serwisie od 2006
wlos zsunął sie z dłoni jestem -zbawiajcie mnie szum żelaznych kół to trudne do odnalezienia wstrząs czuję to mocniej niż ty księżyc... ...ziemia nieważne ...trzy... myśli błądzą czego tu chcę?…
...uczeni aleksandryjscy przygotowują... ...wydanie tekstu przez kogokolwiek... ...właśnie ważnego... ...stopniem do kanonizacji... ...jako że najlepsze... ...teraz na ich temat... ...rozprawy krytyczne... ...koment…
Wartki strumień między kośćmi a skórą i w środku bęben pralki pracuje zamarznięty śnieg biczuje falą ciało wschodzi południowy płomień bladych oczu
Mówi do mnie poprzez sytość swego bytu i odchodzi słowo odejść oddalając ginie wszystko co nie święcie niewidoczne i nie dane dotknąć memu życiu burzy ranek i południe poniewiera późny wieczór łamie we mnie doc…
Na krawędzi piekieł siedzę bez specjalnego bólu. Odpłynął ode mnie ostatni żagiel życia. Oddaje martwą duszę Diabłu. Na cóż mi martwa dusza?
ciężki szereg za zasłoną falujących brył idealnych oddycha rzędem zakrętów ten czas niepoliczone zastępy ogranicza niemożność przejścia wola nieświadomych ciągnie jeden po drugim zastanowienie zawiesza się pomiędzy ch…
Czemuś czekam opętany niejasnością chwili. Bladym szeptem dokańcza się we mnie ogień rzeczy które znam. Zbyt za wiele ciągle nazbyt i za często a więc po co? Pulsu rytmy żyłek ścianki wciąż łomocą.
Tutaj nawet wiosną cisza. Wiatr zimowy chce się ogrzać naszym kosztem trzeszczą okna dachy mokną my dziś razem drżącym ciepłem chcemy wzdychać. Tam, gdzie snu pilnują drzewa. Tam, gdzie miasta już nie słychać.
pozamieniane twarze znanych głosów wyprzedzają kształty myśli o krok dzwoni w uszach dym gorzkich i złych więc zapada się wsobie świat chcąc odbić się od lustra sobie nadanych ram siecią rys na szkle pęka tafla odc…
Zapatrzenie w sen... nie ma wiatru cicho pada śnieg i słychać jak oddycha. Opadają płatki biciem serca. Cicho. Miękko. Pewnie. Pod rzęsami drzew konarów w czas jak sen zapada zima sennie mij…
społecznie bosy klęczę na kolanach w błocie a oficer Szaranagajama z pałką w ręku śmieje się do rozpuku z mojej pasiastej koszuli jednolitej do innych z mojej głowy ułożonej i ogolonej z myśli z braku własnośc…
Publiczne komentarze autora
Autor nie ma jeszcze publicznych komentarzy.