Bujany fotel a na nim poduszka.
Taka nie duża, ale już przybrudzona,
z wyhaftowanym bukiecikiem, podwiędłych róż.
W jej zakamarkach, wypełnionych kurzem
wciąż odciśnięte są dwa wgłębienia.
I wspomnienia maleńkich opuszków t…
W tym wierszu każda strofa trochę z innej parafii. Pierwsza patos, wyolbrzymienie, druga też, trzecia w stylu powiedzmy raczej potocznym i z zupełnie innej bajki. Wygląda to jak zlepek paru myśli, niestety kiepsko zrymowanych. Pomieszanie sensu, stylu i niezbyt ciekawy pomysł. Podobają mi się dwa wersy, gdyż ładnie brzmią : ,,rozwiązać trzeba jak umierają drzewa, ,,jeden krok do sensu istnienia,,
