Zasłonił się dzień ciemnością
Liczne światła oświetliły mrok
Zagubione dusze błądzą bezcelowo,
zataczając obłok niekończącej się drogi .
Jedynie wiara rysuje pasmo nadziei ,
która wprowadza logiczny sens istnienia.
I twarz jego rozpromieniła się, serce niemal rozpłynęło z rozkoszy. Czymże była owa radość po długoletnim trwaniu w rozpaczy… dusza radowała się coraz bardziej, ciało drętwiało, a rzeczywistość coraz bardziej traciła pigment kolor…
wiara w koniec wędrówki (błąkania się) jeśli takowa w ogóle istnieje. Można to różnie interpretować, każdy ma jakieś oczekiwania, nadzieje dotyczące pośmiertnego życia.
O mnie
obiektywnie i z dystansem.
Wymiary ludzkiej przestrzeni oraz rzeczywistości społecznej.