Dzięki za ten wiersz, przybliżył mi postać Chagalla i paryski Montparnasse. Wielki szacunek dla tego człowieka, nie ugiął się. Pozdrawiam

Twój wiersz o gniewie jest próbą zdiagnozowania tego zjawiska. Czynniki zewnętrzne wywołują w nas uczucie gniewu, jednak najważniejsze jest to że pozwalamy sobie na gniew. W trakcie gniewu bardziej jesteśmy gniewem niż samymi sobą, później często się tego wstydzimy, żałujemy gniewu i czynów w gniewie. Zaczęłaś od wypowiedzi znanego filozofa Marka Aureliusza, rzymskiego Cezara też, z pewnością wielu z nas oglądało film Gladiator, tam właśnie w gniewie syn i przyszły Cezar Kommodus morduje ojca (w rzeczywistości tego nie zrobił). Aureliusz był typowym stoikiem i nauczał panowania nad emocjami, nie pochwalał dążenia do rozkoszy, bogactwa, czy też sławy. Egzystencjalizm nie pasowałby mu, a tym bardziej sybarytyzm, czyli czerpanie z życia garściami, tak powszechny model obecnie. Oczywiście nie był to pesymista, a człowiek polecający prowadzenie życia w równowadze. I tu jak sądzę kryje się rozwiązanie twojego wiersza. Umiarkowanie i dystans do siebie samego, w celu przezwyciężenia gniewu, czy też innych negatywnych uczuć, próbujących często nami zawładnąć.

Przeczytałem, i: zakończenia zwrotek, a przede wszystkim pointa sugerują, że mamy do czynienia z humoreską. Być może była to próba stylizacji na chwilę z rodzaju podziału na owce i nie owce (he). U góry zaznaczono kategorię – inne (a może powinno być /religijne/, przez ten Damaszek) – więc nie ma co się śmiać, a jednak / wiadro piasku / wywołało u mnie odruchowo uśmiech, jako skojarzenie. Pies zjadł wypracowanie – szkolna wymówka, na odczepne, z pewnością zawierająca element drwiny z pytającego o wypracowanie, a idąc dalej sugeruje brak szacunku. Wracają do tytułu, podpinam właśnie te symptomy humoreski pod surrealistyczną wizję sądu ostatecznego. Ok, niech będzie. Śmiech jest ale gorzki. Wypracowanie, czyli najważniejsze życiowe zadanie nie zostało zrealizowane. Szkoda, ale lepiej być świadomym tego co się dzieje niż egzystować w nieświadomości i wesoło rżeć podobnie jak koń jadący do rzeźni. Ważna jest chwila tu i teraz! To teraz wiesz o tym jak jest, wyeksponowałeś to właśnie. Dalsza część życia powinna być raczej ciągiem właściwych decyzji. A więc „carpe diem” jak mawiali starożytni – bo dopóki żyjemy, mamy szansę coś zrobić (w założeniu właściwego). Pozdrawiam.

W NT stoi, że nie jesteśmy niewolniczo związani. Mam nadzieję, że odnalazłaś swoje szczęście, o ile Twój profilowy wpis jest aktualny: Je suis votre toujours et je espere que notre amour durera toujours? Pozdrawiam

Czytałem kiedyś u P. Yoganandy, że Niewypowiedziany daje nam – jako swoim ukochanym dzieciom - poczuć, posmakować, jeżeli naprawdę czegoś pragniemy – marzymy o tym. Jednak zwykle, gdy już się pobawimy i zabawka nam się znudzi, gdy większość naszych marzeń upadnie, pozostaje tylko jedna rzeczywistość. Życie to taka gra, w której mamy za zadanie odkryć Twórcę i swoją tożsamość. Pozdrawiam

puch marny (literówka).

Sztaluga ważną rzeczą jest.

Syndrom Syzyfa codzienności zagrał w Twoim wierszu. Na szczęście istnieje poezja! Pozdrawiam.

Mam wrażenie, że Gizela w swoim wierszu Anioł, właśnie zmierzała ku napisaniu haiku. Ta japońska forma poetycka, wywodząca się z XVII i XVIII wieku, z okresu Edo i filozofii Zen odznacza się z założenia: paradoksem, subtelnością i estetycznym minimalizmem. Ciężko jest dosłownie przetłumaczyć japońskie haikai z uwagi na odmienny od naszego zapis graficzny. Z grubsza rzecz biorąc Haiku powinno składać się z 17 sylab, w układzie trzech wersów 5,7,5, i ta pierwsza część, strofa to Hokku, która ma zawierać żart, inteligentny humor, wzruszenie przyrodą, zamkniętą myśl, zdjęcie chwili. Haiku dopełnia w japońszczyźnie Waku - jednowersowe wyjaśnienie 7+7. Ważnym elementem Haiku jest Kigo - odniesienie do pory roku, dnia.

Tłumaczenia pozwoliłem sobie uzupełnić częścią Waki, tak aby w pełni przedstawić tę niezwykłą poetycką formę. Generalnie szukając przykładów sztuki Haiku, znajdziemy raczej tylko Hokku, w układzie 5,7,5. Wychodziłoby na to, że część Waki to już nasza interpretacja, przez którą czynnie włączamy się w oddziałującą na nas formę poetycką.

Ze względu na tytuł „Mały apokryf”, można było spodziewać się parabiblijnej opowieści z mniej lub bardziej ezoterycznym sensem, przekazującej naukę z wyższego niż ludzki wymiaru. Apokryfy to teksty, które nie zostały włączone do kanonu biblijnego. Odrożnia się apokryfy Starego Testamentu, jak np. Księga Henocha, która jest zapisem kontaktu Bożego proroka z aniołami, a na jej głowną część składa się opis podróży tegoż proroka wraz z aniołami na ognistym rydwanie (rodzaj pojazdu kosmicznego), poprzez układ słoneczny. Poniżej tekst: http://www.swietageometria.darmowefora.pl/index.php?topic=478.0 Już przez przez kapłanów żydowskich, jak i przez ojców kościoła KK uznawano księgę Henocha za heretycką, ale np. ortodoksyjni Koptowie i katoliccy Koptowie w Egipcie i Erytrei włączają ją do kanonu Pisma Świętego. Bardzo to wszystko podobne do doświadczeń starożytnych Indusów, zawartych w Wedach, a ponadto niezwykle koresponduje z zapisami z glinianych tabliczek Sumerów, ludu, który opisał kontakty anielskich - Aunnaki - istot z ludzmi i ich wzajemną koegzystencję, na jakieś 1000 lat wcześniej od Mojżesza. W niezwykłej, starożytnej opowieści Sumerów, babilońskim poemacie – Enuma elisz (Poemat o stworzeniu świata) zawarto babilońską kosmogonię i przedstawiono sens istnienia człowieka, gdzie ludzkość ma służyć bogom. Opowieść o stworzeniu świata zawarta w Księdze Wyjścia i zapisanej przez Mojżesza jest jakby skróconą i uproszczoną wersją przekazu Sumerów. Inną, bardzo ważną częścią apokryfów są księgi wczesnochrześcijańskie, pisane w tym samym czasie co 4 Ewangelie NT. Tych tekstów jest około 30-tu, Ewangelii, listów, Apokalips, w większości odnalezionych w Nag Hammadi, w Egipcie, a znanych częciowo już wcześniej z tekstów polemicznych ojców KK, którzy dążyli do wyeliminowania ich jako chrześcijańskiej herezji. Przykładowo, najbardziej znane, to: Ewangelia Tomasza, Ewangelia Filipa, Ewangelia Marii Magdaleny. Pierwsi chrześcijanie czytali te teksty na równi z kanonicznymi. Podziału pism dokonano dopiero na Soborze w Nicei w 325 r.n.e. Upraszczając wizję sensu życia wyznawanego przez pierwszych chrześcijan, wskazywałbym na tekst z Ew. Jana 10:34, gdzie Jezus odpowiada na zarzuty uczonych w piśmie: „Odpowiedział im Jezus: Czyż w zakonie waszym nie jest napisane: Ja rzekłem: Bogami jesteście? Jeśli nazwał bogami tych, których doszło słowo Boże [a Pismo nie może być naruszone], do mnie, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, wy mówicie: Bluźnisz, dlatego, że powiedziałem: Jestem Synem Bożym?” W swoim wierszu Duch wskazuje na rozwiązania, odnośnie sensu życia jako jego poszukiwanie, a nie znalezienie. Czyli ważniejsza jest droga niż cel – sens współbieżny do założeń chińskiego Kung-Fu, a idąc dalej z taoizmu.

Muszę biec, dziewczyny czekają, chyba mają tam dostep do sieci, to coś dopiszę. Do siego i Pozdro!